ลัดดาแลนด์: ความเห็นหลังจากชม

ลัดดาแลนด์สำหรับผมแล้วเป็นหนังกลางๆ ครับ เป็นหนังผีดูเอาสยอง เข้าไปดูฉากผีหลอก รู้สึกกลัวไปตลอด แต่พอจบก็จบกัน ไม่มีอะไรติดกลับมาด้วย หรือตามมาหลอนต่อที่บ้าน (เหมือนเวลาเราไปดูหนังบู๊เอามันส์ ตอนดูก็มันส์ดี แต่จบก็จบกันไป)อาจเพราะผู้กำกับโสภณ ศักดาพิศิษฏ์ จัดหนักตลอดเวลาจนไม่รู้สึกว่ามีฉากหลอกไหนที่พีคไปกว่ากัน ยิ่งช่วงครึ่งหลังนี่หลอกจนผมเหนื่อยเลย ทำให้ไม่มีฉากจำนักเพราะมันเท่ากันไปตลอด หลอกกันหนักหน่วง ทั้งใส่เสียงดนตรีดังบ้าง ชวนผวาบ้าง สร้างบรรยากาศให้ตกใจ และเหมือนคิดว่ามีวิธีไหนที่จะทำให้คนดูกลัวหรือตกใจได้ก็จัดใส่เข้าไปหมดเลย โดยไม่ค่อยคำนึงถึงจังหวะของเนื้อเรื่อง หรือเส้นกราฟการเล่าเรื่องโดยองค์รวมของหนังเท่าไหร่ ใครที่อยากไปให้ผีหลอกในโรงหนัง คงจะสะใจแหละครับ เพราะผีออกมาหลอกได้น่ากลัวแทบทั้งเรื่อง แต่มันเหมือนแค่ทำให้รู้สึกกลัวเสียเป็นส่วนใหญ่เท่านั้นจริงๆ

ซึ่งกรณีนี้ ขอยกตัวอย่างเปรียบเทียบกับหนังผีบางเรื่องที่จะมีการเน้นน้ำหนักให้ฉากหนึ่งฉากใดเป็นพิเศษ ทำให้เกิดภาพจำหรือติดตาออกมาเมื่อดูหนังจบ เช่น The Sixth Sense ที่ให้น้ำหนักเรื่องไอเย็นเวลาที่ผีจะออกมาเป็นพิเศษ ทำให้คนดูเริ่มรู้สึกกลัวเมื่อตัวละครพูดออกมาแล้วมีไอเย็น และทำให้พอเราเจออากาศเย็นแล้วมีไอออกจากปากก็จะทำให้นึกถึงหนังเรื่องนี้ หรืออย่าง”ชัตเตอร์“ที่เน้นฉากปวดคอเป็นพิเศษ ทำให้เรากลัวจะเป็นเหมือนตัวละครเมื่อเราเกิดรู้สึกปวดเมื่อยคอ

แต่”ลัดดาแลนด์”มีทั้งเสียงกระดิ่ง ตาวิเศษ ตู้เย็น เสียงจักรเย็บผ้า ภาพจากกล้องในน้ำหนักที่เท่าๆ กัน เราจึงได้แต่รู้สึกกลัว แต่ไม่เกิดภาพจำออกมา

ผมเข้าใจเอาเองว่าสิ่งที่หนังต้องการจะเล่าเรื่องก็คือ เป็นเรื่องราวของหัวหน้าครอบครัวที่พยายามจะหาเลี้ยงลูกเมีย พยายามสร้างความสุขให้ทุกอย่าง และรวมถึงการมีบ้านในฝันให้ แต่ทุกอย่างก็มีอุปสรรคตลอดเหมือนครอบครัวทั่วไปที่ต้องเจอพิษเศรษฐกิจ และยังต้องเจอกับความกดดันจากการต้องพิสูจน์ตัวเองว่าเขาสามารถเป็นผู้นำครอบครัว และเลี้ยงดูลูกเมียได้ ส่วนผีนั้นเป็นแค่ส่วนประกอบหนึ่งของปัญหา หรือจะว่าไปผีอาจเป็นอุปมาอุปมัยถึงปัญหาของการเป็นหัวหน้าครอบครัวที่มารุมเร้าตัวพระเอก ผมสังเหตเห็นว่าตัวละครหลักๆ จะโดนผีหลอกก็ต่อเมื่อเข้ากำลังประสบปัญหาหรือมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันครับ

Read more of this post